27-07-08

Hehe

Het is alweer een viertal maanden geleden sinds ik nog eens iets op mijn blogje gezet heb, *zucht* de tijd gaat toch snel.

In die vier maanden is er wel 't een 't ander gebeurt.

Maart & april gingen hun gewone gangetje.

In mei ben ik op reis gegaan naar Thailand, het was een studiereis (ik werk in een reisbureau). Helaas, ben ik daar op dag twee gevallen en heb toen mijn been gebroken. Heel die gebeurtenis was een avontuur op zich.

De eerste dag hadden we in de voormiddag een boottochtje in Bangkok gedaan en de Wat Arun bezocht. Bij deze een paar foto's van Bangkok:

decoration     decoration     decoration

In de namiddag namen we een binnenlandse vlucht naar Ubon Ratchatani, vanwaar het nog een busrit van anderhalf uur naar het hotel was.

De volgende dag, gingen we een tempel bezoeken die net over de grens met Cambodja ligt, ik vergeet altijd de naam van de tempel maar het is "preah vihar" tempel of zoiets. Deze tempel is heel moeilijk te bereiken vanuit Cambodja zelf, daarom dat hij vanuit Thailand bezocht wordt, een andere reden is omdat de ingang ervan in een Thais nationaal park ligt.
Foto's:

decoration     decoration     decoration

Zoals je kunt zien op de eerste foto, zijn de trappen er nu niet bepaald van de beste kwaliteit.
Ik ben helemaal boven geraakt, er waren zes niveaus. Maar, bij het terug naar beneden komen, toen het einde al in zicht was, ben ik gevallen. Mijn voet sloeg over en ik hoorde een luide krak en had onmiddellijk heel erg veel pijn en kon ook niet meer op mijn voet staan.

Aangezien ik nog niet helemaal beneden was, moesten ze me naar beneden brengen. Dat was ook heel wat, de brancard was namelijk te kort, dus zowel m'n hoofd als m'n benen staken nog een stuk uit en aangezien de trappen niet erg gelijk liepen, ging het heel traag en moeizaam.

Toen was het op naar het ziekenhuis, gelukkig gingen er twee mensen van de groep mee, die ben ik nog altijd erg dankbaar!
Het was een ziekenhuis van de overheid. Toen ze me er binnen reden op de "spoed" lagen ze op de tafel naast me iemand dicht te naaien.
Na een beetje te wachten werd ik naar de ruimte gebracht waar er röntgen foto's van m'n been gemaakt gingen worden. Onderweg zag ik een aantal gekkos op het plafond zitten. De röntgen machine was er nog een uit de jaren stilletjes, en terwijl ik daar lag zag ik een aantal kanjers van spinnen op het plafond.

Toen ik terug kwam van de foto's, bleek dat de gids ook aangekomen was (ze had eerst de rest van de groep naar een restaurant gebracht) en zij kon vertalen. Bleek dat m'n kuitbeen gebroken was en dat ze een gewone spalk aan m'n been gingen doen. Verder kreeg ik nog wat pijnstillers en pillen tegen de zwelling en toen mocht ik weer mee met de rest van de groep.
Krukken hadden ze echter niet in mijn maat, tja, ik ben natuurlijk wel iets groter dan de gemiddelde thai Knipogen

Met veel moeite hebben ze me toen terug op de bus gekregen (6 trapjes doen is absoluut niet evident als je maar op een been kan staan en het andere heel veel pijn doet) en gingen wij ook naar het restaurant waar de rest van de groep zat te wachten. Gelukkig waren de mensen van het restaurant zo vriendelijk me eten op de bus te brengen, want ondertussen had ik ook al honger en ik mocht de pijnstillers pas nemen na een maaltijd.

Na het eten vertrokken we weer, maar, op als de bus aan het rijden was voelde ik nog de hele tijd iets in m'n been bewegen en ik had zo'n vermoeden dat dat niet normaal was, ik had ondanks de pijnstillers ook nog altijd veel pijn.
De rest van de dag heb ik toen serieus op m'n tanden moeten bijten, toen we 's avonds aan het hotel in Surin aankwamen was me opgevallen dat er tegenover het hotel een privé ziekenhuis was, dus vroeg ik of ze me naar daar konden brengen om m'n been nog eens te laten bekijken (om dat ik voelde dat er iets niet klopte) en om krukken te vragen.

Na een tijd wachten kwam de dokter, die toch al iets beter Engels kon dan de dokter in het eerste ziekenhuis, deze bekeek de foto's en besloot een gips aan m'n been te doen. Dat voelde toch iets beter dan die spalk. Ook daar gaven ze me pijnstillers mee en nog wat andere pillen (tegen de zwelling en dan ook nog tegen maagproblemen die veroorzaakt zouden kunnen worden door de pijnstillers) en aangezien ik ook een schaafwond van de val had, hadden ze een flesje "roodsel" meegegeven. Tot op de dag van vandaag vraag ik me nog steeds af hoe ze verwachtten dat ik dat roodsel aan die wond zou kunnen smeren aangezien m'n been (die wond inclusief) in het gips zat. Lachen
Toen het gips droog was, mocht ik terug naar het hotel. Gedurende dat hele bezoek aan dat ziekenhuis was er weer iemand van de groep samen met de gids bij me gebleven.

Vanaf het moment dat we terug in het hotel waren heeft m'n kamer genoot heel goed voor mij gezorgd :-) En haar ben ik daar ook heel dankbaar voor, ik denk niet dat er veel mensen zijn die een tot twee dagen daarvoor "wildvreemde" persoon zouden helpen met aankleden, helpen naar het toilet te "lopen", etc.

Aangezien ze in het hotel geen rolstoelen hadden, was het improviseren geblazen en kwam er 's ochtends een van de portiers ofzo met een bagagekarretje met daarop een stoel achter mij naar m'n kamer. Deze bracht me tot aan de bus (m'n kamergenoot had het ontbijt naar onze kamer gebracht). Toen was daar weer het probleem van op die bus te geraken, ik mocht absoluut niet steunen op dat been. De chauffeur en een aantal mannen van de groep hebben me toen op de bus geholpen (en 's avonds er weer af) en ik ben de hele dag op de bus blijven zitten. Ik zag het niet zitten om van de bus te stappen omwille van de pijn (de pijnstillers hielpen echt niet veel) en ook omdat ik dat die mannen niet wou aandoen me telkens op en af die bus te helpen.

's Avonds in het hotel bleek dat ze ook in dat hotel geen rolstoel hadden, dus was het ook daar weer improviseren met bagagekarretjes. Alleen was dat bagagekarretje niet zo stevig dat er een stoel op kon staan, dus werd m'n koffer (die gelukkig nog al stevig is) erop gelegd en werd ik zo naar de kamer gebracht. 's Avonds wou ik toch wel met de groep eten, dus werd ik toen weer met dat karretje & valies naar het restaurant gebracht en daarna terug naar de kamer.

Ondertussen was ik ook al in contact met de verzekering die me zou repatriëren. Er werd gezegd dat ik de woensdagavond terug naar huis zou vliegen.

Anyway, 's avonds kwamen we aan in Bangkok (de dinsdag) en gelukkig hadden ze in het hotel daar wel een rolstoel, dat was toch iets comfortabeler Knipogen
Er werd een rondleiding in het hotel gegeven en die kon ik dus ook makkelijk meedoen met de rolstoel.
Na de rondleiding hadden we wat tijd om ons op te frissen en vervolgens gingen we naar een ander hotel om te eten.
Aangezien ik het niet zag zitten om weer die bus op en af te moeten, kwam iemand op het brilliante idee om een tuk tuk voor mij te bestellen. Dat was zo hoog niet, en 'k had nog plaats voor m'n been ook. Dus ik en m'n kamergenote samen met de tuk tuk naar dat andere hotel.
Ook daar kregen we weer een rondleiding en daarna heel lekker gegeten. Onze gids had het ondertussen als haar "taak" gevonden mij rond te rijden langs het buffet en m'n bord goed vol te laden.

Het plan was dat de groep de volgende ochtend (= die woensdagavond) verder zou reizen en ik die avond naar huis zou vliegen.
De dinsdagavond kreeg ik echter telefoon van de verzekering dat KLM moeilijk deed en dat ik bijgevolg pas de donderdagavond naar huis zou kunnen vliegen. Ik moest namelijk met mijn been omhoog liggen en daarom moest er het een en 't ander voorbereid worden door KLM. Toen schoot ik echt in paniek. Ik had me er op voorbereid dat ik één dag alleen ging zijn en zou moeten proberen m'n plan te trekken, alleen rechtstaan en zo dat ging allemaal niet en allemaal kleine domme praktische problemen eigenlijk, waar je allemaal niet aan denkt als je wel gewoon kunt gaan. Dus dat zei ik toen ook tegen die persoon van de verzekering. Die zei toen dat ze ervoor gingen zorgen dat iemand die twee dagen bij me kon blijven.

De volgende ochtend kwam de "local agent" van de verzekering bij me, het was een heel vriendelijke man en hij zei dat hij ging zorgen voor iemand die bij me kon blijven. Een uur later was er een verpleegster (nuja, op dat ogenblik was dat meisje nog een verpleegsterhulp en de volgende maand ging ze beginnen aan de opleiding om verpleegster te worden). Zij heeft mij die twee dagen gezelschap gehouden, geholpen waar nodig (vb m'n valies helpen inpakken, me helpen aankleden, ...).

De donderdagavond mocht ik eindelijk naar huis. In de loop van de ochtend kreeg ik echter telefoon van de verzekering dat ik eerst nog naar het ziekenhuis in Bangkok moest omdat ze daar m'n gips nog eens gingen controleren en ik er een spuitje tegen het flubiet zou krijgen.

In het ziekenhuis hebben ze m'n gips eraf gedaan, bleek toen dat ik enorme blaren op m'n voet had door de gips (en door het feit dat m'n voet nog steeds niet ontzwollen was) en ze hebben toen een dubbele spalk gelegd (voor- en achterkant van m'n been). Daarna nog eens foto's genomen, en die dokter wist mij te vertellen dat er iets raars aan m'n enkel was maar dat ik dan maar eens in België naar een dokter moet gaan. Daarna nog het spuitje en vervolgens door naar de luchthaven.

Het was een lange vlucht. In Amsterdam stond er een taxi op mij te wachten (door de verzekering geregeld) en die heeft me naar huis gebracht, allé, naar het huis van m'n ouders. Die hadden met m'n schoonzus afgesproken dat vanaf dat ik thuis was ze haar zouden bellen zodat ze me naar het ziekenhuis hier kon brengen.
We zijn toen naar de spoed gegaan, eerst waren die niet bepaald vriendelijk, maar toen ze zagen wat er aan de hand was, waren ze toch iets vriendelijker.

Eerst werd ik naar de röntgenfoto's gebracht, ze vertrouwden niet echt op de thaise foto's die ik meehad, en gelukkig maar.

Bleek dat m'n enkel uit de kom was en dat ik zo rap mogelijk geopeerd moest worden, de maandag moest ik al terug gaan.

Na de operatie mocht ik 6 weken niet op dat been staan/steunen, maar de dokter zei dat ik na een week of 3 wel weer mocht gaan werken als ik een zittend beroep heb. Gelukkig maar, want na die drie weken was ik me hier al steendood aan het vervelen.

Gelukkig heb ik heel lieve collega's, die me een aantal keren zijn komen bezoeken toen ik thuis was, maar, die me nu ook nog steeds iedere dag 's ochends thuis ophalen en 's avonds weer naar huis brengen.

Ondertussen heb ik, sinds 1 juli, een loopgips en dat begint stilletjes aan te gaan. Begin augustus moet ik weer op controle en hopelijk blijft het gips er dan af, zodat de revalidatie dan echt kan beginnen...

En gedurende al die tijd, dus sinds ik terug ben van Thailand, logeert mijn mama bij me om voor me te zorgen. Gelukkig kan ik nu al weer wat meer doen dan twee maanden geleden, maar ik heb toch nog hulp nodig (vb om te koken, te kuisen, kattebak uitkuisen ...) en ik ben heel blij dat m'n mama dat allemaal wil doen voor mij Lachen

10:52 Gepost door eliseke in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.